Koncepcja ta ukształtowała się w Europie w późnym średniowieczu i wczesnej epoce nowożytnej. W XVI wieku Jean Bodin opisał najwyższą, trwałą władzę państwową. Pokój westfalski z 1648 r. silnie powiązał wówczas suwerenność z państwami terytorialnymi i zasadą nieingerencji.
Później legitymizacja przeniosła się z monarchów na lud, a państwa zaczęły wspólnie sprawować władzę, np. w ramach Unii Europejskiej. Historia pokazuje, że suwerenność zawsze obraca się wokół tego samego podstawowego pytania: kto ostatecznie ma ostatnie słowo?